Չեմ գիտեր ձեզմէ քանի հոգին Վանաձորը տեսած է..հիասքանչ ու գեղեցիկ..ոսկեզոց վիլլաներ չիկան Երևանի պէս, բայց հոն կրնաք գտնել համեստ կեանքերու գրած բազմաթիւ պատմութիւններու էջեր.. այդ էջերէն ես ալ գտայ..
Շաբաթ առտու ընկերներու հետ ճամբայ ելանք..Երևանէն 112 քմ հեռու գտնուող այս քաղաքը հասնելէն առաջ Սպիտակ մտանք..Այո’ մի զարմանաք...ես ալ սկիզբը զարմացայ երբ տեսայ այն Սպիտակը, որ տեսած էի նկարներով..փլատակներով հռչակավոր Սպիտակը..1988-ի Սպիտակը..Այն Սպիտակը, որ առաջ ոչ թէ այցելէլ, այլ գովէն անցնիլը հնարավոր չէր հիմա անճանաչելի դարձած է արդէն..եթէ չ’ըսէին որ աս է սպիտակը, վստահ կը մտածէի որ դեռ չենք ելած Երևանէն..
Ինչ որ է..հասանք վանաձոր..այս քաղաքը Հայաստանի 3րդ քաղաքը կը համարուի, և ունի մոտաուրապէս 116,900 բնակչութիւն: Սովիէթ միութեան ձգած հետքերը զգալի էր հոն..բազմաթիւ գիմիական գործարաններով ճանչցված քաղաքը այսօր անշարժութեան մէջ կը տառապի..ճիշտ ենթադրեցիք...պատճառը` մէկը չի գիտէր..ընդհանուր առմամբ քաղաքը և լաւ և վատ էր..լաւ էր համեմատած ուրիշ գիւղերու և քաղաքներու հետ..օրինակ երբ Ալավերդի գացինք, հոն ես լման ուրիշ Հայաստան մը տեսայ..բազմաթիւ խնդիրներ ունեցող պզտիկ Հայաստան մը…մէկ կողմէն ասիկա բնակլիմայական պայմաններէն ալ կախյալ է, քանի որ ան կը գտնուի Վրաստանէն մօտ 30 քմ հեռավորութեան վրայ..երիտասարդներուն արտահոսքը բաւականին նկատելի է դեպի Վրաստան կամ ալ Ռուսիա.. պատճառը` գործ չիկա..
Երկու ընկերներ գտայ Ալավերդիին մէջ..հետաքրքրականը այն էր, որ տարբերութիւն զգացի իրենց և Երևանցիներուն մէջ..ի~նչ ունին չ’ունին սեղանին վրան էր..Հիւրը միշտ ալ արժեք ունի Հայերուն գով, մանաւանդ Ալավերդցիներուն գով..պարտքով ալ ըլլայ իրենք չեն փոխէր իրենց ավանդական սովորոյթները..
Գանք Ախթալային..հոնկէ միակ հուշս` քիմիական արտանետումներու լիճին գովի ապրող մարդկանց հօծը պիտի ըլլայ.. Ինչպէ~ս կրնան մարդիկ ապրիլ ամէն օր թոյն շնչելով..Հայաստանի մէջ ատ ալ կըլլայ..քանի որ այդ տուներուն մէջ ապրող մարդիկ իրենք կ’աշխատին այդ քիմիական գործարաններուն մէջ, անոր համար ալ ձայն չէն հանէր որ անգործներու շարքերուն չ’անդամակցին..աւելին..Հիւանդանոց բառը այդ քաղաքի բնակիչներուն համար բաւականին հեռու~ բառ մըն է..Այո…
Երիտասարդներուն վիճակը շա~տ բարդ է..ո’չ դրամ, ո’չ ուզում, ո’չ ալ նօրմալ ճամբաներ Երևան հասնելու..վիճակը խրթին է և շտապ լուծում կը պահանջէ..այդ երիտասարդները պարզապէս մեղք են..իրենք ալ իրաւունք ունին մէզի պէս ապրելու…
երկու երեխաներ իրար հետ խաղալու ժամանակ մէկ անգամէն ուշադրութիւնս գրավէցին..հիմա ուրախ են..չէն զգար..կլօր քար մըն ալ կ’ուրախացնէ իրենց..բայց վերջ ի վերջոյ պիտի մեծնան չէ~..պիտի սկսին զգալ կեանքը..ուսում պիտի ուզէն, հագուելիք պիտի ուզէն, երջանկութիւն պիտի ուզէն..մէկ խօսքով` ապրիլ պիտի ուզէն..
իրաւունք է..տարրական իրաւունք…
Սկսեցի հասկնալ, որ այս է մեր հայրենիքը, ես համոզվեցա, որ դյուր է գալ Հայաստան և տեսնել, բայց իրական Հայաստանը տեսնել այլ բան է: Հասկցա, որ Հայաստանին մէջ սոցիալական խնդիրներ կան, եթե մենք հայերիս (Հայաստան ու Սփյուռք) չենք ընդունիլ, եթե մենք հայերս չենք միանալ չպիտի կրնանք հաղթել:
Մենք հայերս մեծ պարտականություն ունինք, բայց ավելի մեծ պարտականություն ունին նոր սերունդը:
0 comments:
Post a Comment